Słownik pojęć, który tłumaczy energetykę

Współczynnik mocy (cos φ) to stosunek mocy czynnej P do mocy pozornej S, określający, jaka część pobieranej energii jest faktycznie zamieniana na pracę użyteczną. Wartość bliska 1,0 oznacza efektywny pobór energii; wartość niska oznacza duży udział mocy biernej.

Zależność współczynnika mocy od opłat opisuje, jak niski cos φ (wysoki tg φ) przekłada się na koszty: po przekroczeniu umownego tg φ₀ OSD nalicza opłatę za energię bierną proporcjonalną do przekroczenia.

Współczynnik k to mnożnik w taryfowym wzorze na opłatę za ponadumowny pobór energii biernej, ujmujący krotność przekroczenia umownego tg φ₀. Wraz ze stawką i energią czynną wyznacza wysokość opłaty.

Współczynnik wykorzystania mocy (capacity factor, CF) to stosunek energii faktycznie wyprodukowanej do energii, jaką źródło wyprodukowałoby, pracując bez przerwy z mocą znamionową. Dla PV w polskich warunkach to kilkanaście procent.

Współczynnik temperaturowy mocy określa, o ile procent spada moc modułu na każdy stopień wzrostu temperatury ogniwa powyżej 25°C. Im bliższy zeru (mniej ujemny), tym lepsza praca panelu w upały.

Wiata solarna to zadaszona konstrukcja (np. nad parkingiem, magazynem czy strefą socjalną), której pokrycie stanowią moduły fotowoltaiczne. Zapewnia osłonę i jednocześnie produkuje energię na potrzeby obiektu.

Wallbox to naścienna ładowarka prądu przemiennego (AC) do pojazdów elektrycznych, montowana w domu lub firmie. Prąd przemienny jest przetwarzany na stały przez prostownik w samochodzie, dlatego moc ładowania ogranicza ładowarka pokładowa pojazdu.

Wallbox z fotowoltaiką to ładowarka współpracująca z instalacją PV, która potrafi ładować pojazd głównie nadwyżkami energii ze słońca (tryb solarny lub nadwyżkowy). Dopasowuje moc ładowania do bieżącej produkcji paneli.

Wyższe harmoniczne prądu to składowe prądu o częstotliwościach będących wielokrotnościami 50 Hz, generowane przez odbiorniki nieliniowe. Płynąc przez sieć, zniekształcają napięcie i obciążają przewody oraz transformatory.

Współczynnik jednoczesności to stosunek mocy faktycznie pobieranej jednocześnie przez grupę odbiorników do sumy ich mocy znamionowych. Uwzględnia, że nie wszystkie urządzenia pracują naraz z pełną mocą.

Warunki przyłączenia to dokument wydawany przez OSD, określający techniczne i formalne zasady podłączenia instalacji do sieci: miejsce, moc, wymagania dla urządzeń i pomiarów. Stanowią podstawę umowy o przyłączenie i projektu.

Wzrost napięcia na kablu AC to różnica napięć powstająca na impedancji trasy między falownikiem a punktem przyłączenia, gdy instalacja oddaje energię do sieci. Prąd płynący „w stronę sieci" sprawia, że napięcie na zaciskach falownika jest wyższe niż w punkcie przyłączenia — dokładnie o wartość, która przy poborze energii byłaby spadkiem napięcia. Im dłuższa trasa i mniejszy przekrój żył, tym większy wzrost.

Wat (W) to jednostka mocy w układzie SI, odpowiadająca przepływowi energii 1 dżula na sekundę. W elektroenergetyce wyraża moc czynną — tę faktycznie zamienianą na pracę użyteczną.

Wolt (V) to jednostka napięcia elektrycznego, czyli różnicy potencjałów wymuszającej przepływ prądu. W polskiej sieci niskiego napięcia to typowo 230 V dla obwodów jednofazowych i 400 V między fazami.

Watt szczytowy (Wp) to jednostka mocy modułu lub instalacji PV w standardowych warunkach testowych (STC). Określa moc znamionową paneli; wielokrotnością jest kilowat szczytowy (kWp).

Współczynnik mocy chwilowy to wartość cos φ (lub tg φ) w danej chwili pomiaru, zmieniająca się wraz z obciążeniem. W odróżnieniu od wartości średniej pokazuje bieżący stan poboru mocy biernej.

Współczynnik zapotrzebowania to stosunek mocy szczytowej faktycznie pobranej do sumy mocy zainstalowanej odbiorników. Mówi, jaka część zainstalowanej mocy jest realnie wykorzystywana w szczycie.

Watomierz to przyrząd do pomiaru mocy czynnej w obwodzie, uwzględniający zarówno napięcie i prąd, jak i przesunięcie fazowe między nimi. Mierzy realną moc oddawaną do pracy użytecznej.